Terugblik..

Vandaag is het exact een jaar geleden dat wij uit Nederland zijn vertrokken.
En terugkijkend kunnen wij (gelukkig!!) zeggen dat het een zeer bijzonder en fijn jaar is geweest.

De jongens hebben eigenlijk geen aanpassingsproblemen gehad en hadden snel hun draai gevonden op school en in Ozzie.
Met een kleine maandje kon Niels zelfs al een aardig woordje Engels.....
In de klas werd hij goed opgenomen en maakte snel vriendjes.
Bram heeft het op school wel het zwaarst gehad aangezien hij in Nederland net met lezen was begonnen en hier weer opnieuw moest beginnen, maar dan in het Engels. Dit was soms verwarrend, maar ging toch steeds met plezier naar school en klaagde nooit.
Ook hij heeft inmiddels een hele vriendjes-en vriendinnenschaar.
Hun eindrapporten liegen er dan ook niet om (zal ik binnen kort even posten).
Frank weet niet beter dan dat Australie zijn thuis is en is alleen maar nog ondeugender geworden;-). Hij praat voornamelijk Engelse woordjes/korte zinnetjes alhoewel wij thuis gewoon Nederlands praten... Denk dat ie veel van zijn vriendjes op de daycare oppikt.

Jan en moi kunnen terug kijken op een fijn jaar.
Met Jan gaat het op zijn nieuwe job erg goed. Hij is wel erg druk, maar kan zijn ei goed kwijt en heeft het erg naar zijn zin met zijn collega's. In het begin vond hij dat wel even zoeken aangezien hij het ook super naar zijn zin had bij zijn vorige werkgever.
Jan geniet in de weekeinden vooral van zijn jongens( en van mij;-)) en is regelmatig met ze op de trampoline of in het zwembad te vinden.
Zelf kan ik ook terug kijken op een super eerste jaar. Heb leuke, gezellige meiden ontmoet waarmee we geregeld leuke, gezellige uitjes mee hebben: een filmpje pakken, een barretje of met onze kids naar het strand of een playground..
Wat mij met name is bijgebleven en heeft ontroerd is het feit dat er zo is mee geleefd tijdens de zwangerschap. Toen ik zwanger bleek zag ik het het volgende scenario voor mij: weinig bezoek (kende nog bijna niemand) aan wie ik onze nieuwe aanwinst kon showen...
Wat is dit toch anders gelopen.. Heel veel lieve bezoekjes, telefoontjes, mailtjes, kaartjes en kadootjes en zelfs een heuse babyshower...
Van mensen die je al beter kent, maar ook van mensen die iets verder van je af staan, maar blijkbaar wel meeleven, zowel vanuit Nederland als Australie!! Wel bijzonder om dit mee te mogen maken in een ander land en een voorrecht om al zo veel lieve mensen hier om je heen te hebben, ook al kennen ze jou nog niet zo lang.

En dan als klap op de vuurpijl: onze Paul, made en born in Australia;-)
We hebben zeer goede begeleiding van zowel gynaecoloog als het ziekenhuis gehad. De medische zorg vind ik hier van zeer hoge kwaliteit.

Wij hebben ons aangesloten bij een kerkelijke gemeente. Ook hier hebben wij fijne mensen ontmoet. Een kleine gemeente en zeer meelevend. We voelen ons er thuis. Ook al gaat het er soms iets anders aan toe dan wij "gewend" zijn, de boodschap is exact dezelfde en dat vinden wij het belangrijkste.
Wel bijzonder om ook eens bij "de buren" te kijken hoe het daar gaat. Dat verruimt ook je blik.

Aan bezoek geen gebrek gehad het eerste jaar: Mariska (2 x), Albert & Monique & opa Jan met de kids, verrassingbezoek van Isabelle en uiteraard ons blijverdje: Linda..
In februari verwachten wij nog Geert en Tonny (ouders van Linda) voor 4 weken en daarna wordt het stil....
Zal wel even anders zijn het tweede jaar. Het eerste jaar ging snel voorbij: leefde van bezoek na bezoek, korte tripjes en ook nog zwanger...

Voor een uitgebreide vakantie hebben wij (helaas) nog geen tijd gehad. Afgelopen jaar wel 3 korte 4/5-dagen-tripjes gedaan (welke met een babietje niet zo handig zijn..) maar het langer Australie verkennen zat er nog niet in. Tijdens de weekenden genieten we wel regelmatig van de mooie beaches en natuur waar het in Australie niet aan ontbreekt. (dus hebben eigenlijk steeds een beetje vakantie;-)).
Langere trips hopen we aankomend jaar goed te maken: in februari 9 dagen toeren met Geert en Tonny en in maart nog een weekje naar Queensland. Ook staan Nieuw-Zeeland per camper en een drive met onze auto naar Brookenhil (flying docters;-)), Great Ocean Road en Adelaide op onze wensenlijst.
Terwijl ik dit zit te schrijven bedenk ik dat toch het komende jaar ook wel weer om zal vliegen...

Is er iets dat wij missen? Dat wordt ons regelmatig gevraagd.
Als ik hier eerlijk op moet antwoorden?? Zeer weinig, in materieel opzicht dan.
Toegegeven, een heerlijk belegde waldcorn-bol, haantje pik (Barneveldse lekkernij) of een berehap-pinda zal heus wel gegeten worden tijdens een bezoekje aan Nederland, maar verder kan ik niet iets bedenken.
Contacten met Nederland onderhouden is wat lastiger. Het tijdsverschil is een groot struikelblok. Hierdoor zijn wij beperkt tot 2 tot 3 uurtjes in de avonduren maar dat gaat natuurlijk niet altijd.
We doen ons best, maar excuus dat het niet met de regelmaat is waarmee dit in Nederland gebeurde. Hoop dat daar begrip voor is...
Dus zijn we heel blij met ons blog dat (gezien de hit's) door een groot publiek wordt gelezen en reageren mag hoor;-)!!!

Kortom: wij zijn zeer dankbaar dat het goed met ons gaat, alles voorspoedig is verlopen in het begin en we genieten volop van de quality-time die wij als gezin hier mogen ervaren en nog een jaartje is echt geen straf...;-)