Loslaten...

Al weken (zeg maar gerust maanden..) was Niels er vol van: "the SNOWTRIP!!"
Dit is HET event van het jaar op school.
Vandaag is hij, met nog 100 andere klasgenoten uit Year 5 and 6, vertrokken voor een 4-daagse trip naar de sneeuw.
De bedoeling is dat ze 2 dagen gaan skieen in Thredbo en op de heen-en terugreis dingen in Canberra aandoen zoals het National Museum, Questacon en het Parliament House.
He-le-maal gaaf dus!!

Samen met zijn beste vriend George hebben ze alles goed voorbereid (lees: de moeders de juiste boodschappenlijstjes gegeven voor de snackvoorraad) en waren ze er helemaal klaar voor.
Vind het zelf heel wat. Voelde vanmorgen dat ook dit weer een stukje loslaten betekend. Tja, hij gaat nu echt een flink eindje weg (vergelijk het met Parijs) en dat vind ik best spannend.
Tuurlijk is hij vaker wezen logeren, maar dit voelt toch anders.
En dan denk ik terug aan vroeger toen ik zelf op kamp mocht: he-le-maaal op de fiets naar Vierhouten, hihi. Dat was toch ook al super stoer en spannend. Lekker keten, laat opblijven, bonte avond noem maar op.
Ik zou zo graag om het hoekje willen kijken om te kijken hoe hij geniet...

Ook voor de leerkrachten vind ik het een hele verantwoordelijkheid.
Ze zijn met 6 volwassenen op een groep van 100 kids en maar naar horen zeggen gaat dat altijd prima (tja dicipline staat hier hoog in het vaandel).
Maar dat neemt niet weg dat ik denk dat ook zij afgedraaid zullen zijn bij thuiskomst;-)

Ik stond dan ook, hoe kan het ook anders, met een brok in mijn keel hem uit te zwaaien hopend dat hij een super leuke tijd heeft maar het vrijdag toch ook weer fijn vind om lekker thuis te komen..
En ik kijk nu al uit om zijn verhalen te horen en foto's te bekijken (als hij daar de puf nog voor heeft;-)).